زمانی بود که احساس می کردم شاد و پر تلاش گرم بالا رفتن از پله های نردبان ترقی هستم . ای کاش لحظه ای می ایستادم و از خود می پرسیدم که آیا نردبان بر دیوار درستی تکیه داره یا نه ؟ 
شکست اصلا وجود نداشت .
فقط یه تجربه بود .
مهمتر از شکست یا پیروزی رشد کردن در طی مسیر بود .
همیشه فکر می کردم دنیای خوب بودن دنیای پر پیچ و خم و پر ضابطه ایه و حتما لازمه که آدم عارف و زاهد و ریاضت طلب باشه . همیشه منتظر یه معجزه بودم . احساس می کردم که نیاز به یه تحول درونی دارم اما نمی دونستم که این تحول درونی می تونه اینقدر سخت باشه ..... 
واقعا در این بازی خاکی زندگی کی آغاز می شه ....
بازی ادامه داره اما مثله این که فرصت من به پایان رسیده ...
اگر تنها فقط تنها یه فرصت دیگه داشتم .....  
اونوقت هیچ وقت از بازی تکرار خسته نمی شدم و قطعا شجاعانه تر از اینا بازی می کردم ... ترس رو کنار می گذاشتم ... اگر فرصت دیگه ای داشتم هیچ وقت به هیچ کس اتکا نمی کردم و به دنبال ستون نمی گشتم تا تکیه کنم . هیچ وقت از خدا بت نمی ساختم ... تا هزاران توقع بیجا را به دنبالش روانه کنم . ....اگر فرصت دیگه ای داشتم با جسارت از دلخوشیهای کاذب دل می کندم و تغییر آغاز می نمودم ........هیچ گاه به غرور اجازه نمی دادم تا رشد منو متوقف کنه ... ! اگر دوباره زمان در اختیار من بود ... برا خود ارزش بیشتری قایل می شدم و هیچ خواسته و آرزوی نیکی رو خارج از توان و لیاقت خود تصور نمی کردم ...
اگر می توانستم دوباره وارد بازی بشوم ...
از فکر کردن لذت بیشتری می بردم و فروان دعا می کردم ....
حالا می فهمم که زندگی یعنی وقتی که بعد از چندین شکست سنگین دوباره بلند شدن .....
وقتی به گذشتم نگاه میندازم باید هر اشتباهی بوده رو بپذیزم ... و از اون درس بگیرم ....
و اینو بفهمم که تا زمانی که خودم نخواهم هیچ اتفاقی رخ نمی ده  ....
حالا هم که گذشته دیگه رفته باید به فکر امروز و فرداها بود .... چون پشیمونی دیگه فایده نداره .... !!!!!