شب است و تو باز خواهی آمد . تو خواهی آمد تا همدم شب های تنهایی من باشی . 
           و خـــواهــی آمد تا مرا از عزلت ســردم در اتاق گرم و مهـــربانت در آوری و در آغوشم کشی .

     تو خواهی امد تا در دل تاریک و چشمان بی فروغم چراغ محبت بیفروزی و و جودم را منور سازی .
تو خواهی آمد و زیباترین آویزها را بر گردنم خواهی آویخت و دوست داشتنی ترین هدایا را به پایم خواهی ریخت . تو خواهی آمد و در برابر شور و شوق و شعف تو کاری از من ساخته نیست جز نشاندن پیراهن سبز زندگی بر قامت سرد و بی روحم . و چه زیباست نگاه براق و خواستار تو به قامت سبز وش و تنهایم و چه زیباست شبهای با هم بودن . شبهای خاموشی چراغهای مجازی و درخشش چراغ وجودم برای تو و چه زیباست غرق در نخ و ریسمان و گل و پولک شدن من و به نظاره نشستن تو چه زیباست ....
گوش من پر است از نجوای شوم تردید . از کلام زهرآگین تمام حسودان و حسرت مدارانی که عمر خوشبختی ام را کوتاه می پندارند . همه ان سیه دلان و سیه فالانی که هر روز و هر شب فریاد می زنند که من .... که صبح عشقو عشق بازی من شب خواهد شد .. آری فریاد می زنند و وای از فریاد زدنشان..
ولی من ...

               به لبخند تو خوشم ...
                                                        به لبخند تو دلبندم ...
                                                                                                و به لبخند تو امیدوار ....

                                          ... تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است ...

                                                             شما هم موافقید ؟